Mijanie dzikusów - artykuł o Stridzie w magazynie bikeBoard

Na mój widok piesi gapili się i uśmiechali (wyglądało to na zaskoczenie pomieszane z aprobatą), ale co najważniejsze – maiłem poczucie nieograniczonej wolności.

Autor recenzji chwali Stridę za genialnie prosty i szybki sposób składania. Niewielka waga (zwłaszcza jak na rower składany) oraz brak brudzącego smarem łańcucha czynią ze Stridy wprost idealny pojazd dla osób korzystających z komunikacji zbiorowej. Docenia też zwrotność roweru, przyjemność z jazdy i elegancki, zwracający uwagę wygląd.

Z minusów Stridy, autor wytyka brak przełożeń utrudniający podjeżdżanie pod górki i twierdzi, że hamując przednim hamulcem łatwo można przelecieć przez kierownicę. O ile jeszcze z pierwszym zarzutem można się zgodzić (choć o zaletach braku przerzutki również należałoby wspomnieć), tak problem z hamowaniem można włożyć między bajki. W moim przypadku, przy naprawdę ostrym hamowaniu przednim hamulcem, tylne koło ledwo odrywało od ziemi. Dokładnie to samo dzieje się, kiedy ostro zahamuję moim rowerem trekingowym… Niekompetencję autora potwierdzają również słowa, że

the middle bar (the bottom of the triangle) doesn’t always stay put when folded along with the other two bars.

co znaczy

środkowa rura (dół trójkąta) nie zawsze trzyma się pozostałych dwu rur po złożeniu.

Otóż na zdjęciu zamieszczonym przy artykule (poniżej) widać wyraźnie, że rower nie jest prawidłowo złożony! Dolna rura ramy nie jest zablokowana pomiędzy dwiema pozostałymi rurami (zdjęcie najniższe) – zaznaczona okręgiem główka nie “wskoczyła” panu recenzentowi na miejsce…

Strida złożona nieprawidłowo – źródło wired.com

Strida złożona prawidłowo – źródło wRower.pl

Po prawidłowym złożeniu, samoczynne opadnięcie dolnej rury ramy jest absolutnie niemożliwe.